Leren vanuit vrijheid in verbondenheid!

Meester Arthur

Korczakconferentie 2019

Korczak uitspraak: Kinderen zijn niet de mensheid van de toekomst, maar mensen van vandaag.

Zaterdag 9 november was ik in Leiden waar de Korczakconferentie 2019 plaatsvond in het Kinderrechthuis. Vooraf had ik gevraagd of ik filmbeelden mocht maken en dat was akkoord. En tja, als ik eenmaal start met filmen, ben ik er even zoet mee.. 🙂

Ik heb daarom veel filmmateriaal en gekozen om de vlog te knippen in 6 delen. Houd deze blog in de gaten (of mijn LinkedIn of mijn Facebook) om te zien of er al een nieuw deel is gepubliceerd.

Ik ben nu bezig met de montage van film: 3

1 – Opening, door Arie de Bruin, voorzitter van de Janusz Korczak stichting:

2 – Tako Rietveld (kindercorrespondent) in gesprek met jongeren over de ‘klimaatprotesten’:

3 – Keuzerondes, waarbij ik ben aangesloten bij ‘Hoe gaat dat in Afrika, en ‘Making voices heard!’
4 – Presentaties genomineerden en uitreiking Korczak scriptieprijs 2019.
5 – Presentatie jaarboek 2019 en verhalen van Daisy Mertens.
6 – Afsluiting

Ik hoop dat je, net als ik, geraakt wordt/bent door de woorden van al die anderen. Dat je verder na gaat denken over jezelf, samen met al die anderen. En dat je er iets mee gaat doen!

Ervaringsdag bij democratische school ‘De Ruimte’

Vlog: Waarom ik mezelf ‘meester’ noem

In deze vlog geef ik onder andere uitleg waarom ik mezelf ‘meester’ noem. Kijkplezier:

Houd (maak) het klein

Zo hé, de vakantie zit er voor mij alweer op. Vorige week ben ik gestart in Lelystad in een groep 7. Een leuke en een minder leuke dag. Ik hoop een goed begin, maar de twijfel zit er ook alweer goed in..  twijfel over mijn rol, twijfel over mijn kunnen, twijfel over het systeem en hoe ik daarin pas met mijn andere kijk op het leven en geloof in menselijke waarden en gelijkwaardigheid. Als ik niet zou twijfelen na deze eerste dagen zou er pas iets echt fout zijn..  dus er is niets mis hoor 🙂 Het gaat in mijn beleving om verbinden met een groep en dat kost energie, kost twijfel, kost aandacht en tijd en dat besef ik me. Ik vind het met deze 24 kinderen (23, want er was er 1 ziek) soms al overweldigend. Maar daarom heb ik ook gekozen om 2 dagen les te geven en de rest in te vullen met andere leuke werkzaamheden die minder energie vragen, zoals BSO en kinderopvang, fotografie en coaching. Ook ben ik deze week weer gestart bij Sparkling Kids. Wat gaaf dat we goedgekeurd zijn door de inspecteur! Wat een fijne plek om te zijn! Doet MOET blijven! Wie doet er mee? Ik ga nog nadenken of ik in het bestuur wil. Het zou weer een fantastische nieuwe ervaring zijn…

Ik heb genoten van de vrijheid en de ruimte in mijn vakantie. Ik heb veel na kunnen denken en veel gedaan, zoals nieuwe plaatsen en natuurgebieden bezoeken. Ik heb veel gewandeld, samen met mijn gezin (hoewel mijn oudste zoon daar nu wel klaar is met dat ‘wandelen’. Het duurt hem allemaal veel te lang. Hij loopt liever een stukje. Lopen vindt hij prima. Wandelen niet meer. 🙂 ) En ik kijk net naar mijn lijstje van wekelijkse activiteiten dat aan mijn muur hangt (zie figuur hiernaast). De laatste maanden was dat mijn ‘things to do’, maar telkens faalde ik mezelf door het toch weer niet gedaan te hebben. De vlogs kosten veel tijd en leveren maar weinig ‘views’ op. Is dat dan mijn doel? Vraag ik mezelf wel eens af. Het aantal views? Nee, dat is het niet. Ik wil graag mezelf laten zien in de hoop dat anderen ontdekken dat leraren ook mensen zijn, net als zij dat zijn. Dat niet iedere leraar vindt dat hij/zij meer is dan de ander, of altijd maar alles beter zou moeten weten. Dat heeft in mijn ogen niets met meesterschap te maken, maar met ‘ ‘zogenaamde’ zekerheden. Maar toch kost zo’n ‘dag van de techniek‘ filmpje me uren werk en ben ik dan best trots op het resultaat en vind ik het dan jammer dat daar niet (net als op TikTok) een paar duizend mensen naar kijken. Is dat omdat ze het niet goed vinden? Is dat, omdat ze gewend zijn aan nog sneller en vluchtiger? Is dat omdat ik ‘meester’ ben? Omdat ik eigenwijs ben? Omdat er misschien angst is? Of is er al zoveel aanbod dat ik tussen al die anderen niet meer gezien word? Moet ik wel doorgaan? Vind ik het leuk genoeg? Leer ik nog nieuwe dingen? Motiveer ik andere nog om meer te willen weten/leren? …

…  en dan denk ik alleen nog maar na over de wekelijkse vlog. 🙂 En zo doe ik dat ook vaak over al die andere dingen die ik doe. Dat hoort bij me, maar maakt me ook wel eens druk van binnen. Ik noem dat tegenwoordig ‘de storm in mijn hoofd’. In de DSM-V heet die storm ADHD of ADD, en zie ik bij mezelf ook ‘hooggevoelig’ en een vleugje ‘dyslexie’ staan. Maar labels zijn voor mij niets anders dan een ‘diagnose van gedrag’ en in mijn geloof van ‘wat je aandacht geeft groeit’ vind ik labels teveel gericht op iets wat je niet kan. Iets wat beperkend is (DISorder), terwijl ik mijn ‘storm’ tegenwoordig goed herken en juist al die positieve dingen uit mijn talenten kan halen. Ik voel bijvoorbeeld snel wat de groep nodig heeft! Ik ervaar in de praktijk telkens weer de uitspraak: ‘Zonder relatie, geen prestatie’ en ondanks dat ik het vaak moeilijk vind, geeft het me ook heel veel vreugde dat ik anderen zo kan laten zien dat ze zichzelf mogen en kunnen zijn, mits ze zichzelf en de ander niet beschadigen. Vroeger dronk ik die ‘storm’ vaak weg met alcohol. Inmiddels besef ik me dat dat niet het juiste middel is, maar dat ik het zelf moet doen, hoewel ik dat soms wel moeilijker vind.

In het Agile denken (ik heb 2 trainingen in Agile – SCRUM gevolgd en ga binnenkort examen doen voor mijn SCRUM-Master examen) gaat het erom dat je complexe zaken klein maakt, overzichtelijk maakt, transparant maakt. Het doet me denken aan de Marvel films van Iron man en al die anderen. Vooraf hadden ze het grote project ‘Marvel universum’ al in gedachte. Maar al die meer dan 20 films in 1 keer maken is onmogelijk en te complex. Het zou jaren kosten van voorbereiden om dat megaproject te maken en niemand zou in 1 keer 20 films willen kijken achter elkaar. De eerste Iron man film vond ik zelf geweldig. Hij was af. De makers wisten dat ze een zeer complex project hadden gestart, maar wilden 1 film tegelijk maken, telkens een goede film, met spanning, humor, de juiste mensen, de juiste sfeer. Daarna werd telkens weer w een film gemaakt met een eigen sfeer, eigen mensen, eigen verhalen, maar telkens weer als nieuw onderdeel in het project ‘Marvel Universum’. Iedere film was uniek en na al die films blijkt dat er toch een lijn in zit. Zo hebben ze het complexe project verkleind in increments (films) en elke film is natuurlijk ook opgeknipt in weer kleinere en weer kleinere onderdelen.

Op die manier probeer ik nu ook mijn stappen kleiner te maken. Elke vlog, blog, les, film, project, is een unieke ‘film’. Soms moet het nog kleiner, om het voldoende transparant te krijgen, of kort genoeg om het binnen een paar weken te kunnen doen. Zo blijft het behapbaar en voor mezelf (en anderen 😉 ) niet te groot. Maar het universum, het complexe project ‘Arthur’ blijft op de achtergrond bestaan en vormt een rode lijn door al mijn activiteiten. Door ook mezelf zo beter te leren kennen vind ik het steeds beter gaan en met vallen en opstaan leer ik dat ik soms mijn enthousiasme mag laten gaan en soms eerst even moet kijken of het niet nog iets kleiner kan. Ik wil snel teveel. Dat hoort zeker bij mij. Maar als ik teveel doe wordt het soms echt teveel en is het resultaat voor mij persoonlijk negatief, want dan rond ik niets met een goed gevoel af, of blijven de dingen te lang liggen. Leuk om zo met mezelf bezig te zijn en steeds te leren. En ik hoop door dit te delen dat je wellicht iets van jezelf herkent en mijn worstelingen kan zien als iets wat er ook bij kan horen. Iets wat dus helemaal niet fout is, maar juist onderdeel kan zijn van ‘jezelf zijn’, al is het misschien niet wat de maatschappij of wat je zelf verwacht.

Dus blijf me vooral volgen als je dat leuk vindt, reageer als je vragen hebt. En blijf lekker jezelf! Er zijn al zoveel anderen! 😉

Mijn paden

Leraar zijn

De laatste weken heb ik veel nagedacht over mijn leraar zijn. Zoals iedereen die mij kent weet, kies ik er altijd voor om te beginnen met vertrouwen. Maakt mij niet uit welke groep, of welke kinderen in de groep, of hoe iedereen met vooroordelen strooit, zoals ‘Oe, daś een pittig groepje’ (je zou er verdorie in zitten…  fijne start, met angst, in plaats van vertrouwen…). Veel kinderen hebben nog nooit geleerd hoe ze daarmee om kunnen gaan en dat geeft wel eens onrust. Dat zie ik, voel ik en ga ik telkens weer als gelijkwaardig mens mee om. Straf hoort daar dus niet bij, maar soms ontkom ik er niet aan in ons huidige systeem, waar iedereen het gewend is te straffen of te belonen. Ze weten gewoon niet hoe het anders kan, ook de kinderen niet. Ze zijn gewoon (nog) niet gewend om serieus behandeld te worden en gaan daardoor grenzen over van andere mensen als ze die ‘vrijheid’ wel krijgen. Vrijheid staat voor mij tussen haakjes, want jouw vrijheid stopt waar de vrijheid van de ander begint. Altijd! Anders hebben we vooral ‘onveiligheid’. Ik zeg ook nooit dat dit de makkelijke manier is. Ik denk zelfs dat eigen verantwoordelijkheid leren ‘nemen’ veel moeilijker is dan precies doen wat de baas (de juf, meester, de ouder, de buurman, etc..) jou zegt wat je moet doen. Maar als we alleen maar blijven doen wat de ander zegt houden we dus onze manier van zijn als mens in stand in dit huidige (wereldvernietigende), systeem. Om een nieuw systeem te kunnen creëren zullen we ook moeten leren dat we vanuit onszelf zo’n nieuw systeem mogen creëren, zonder afgestraft te worden. Zodra we moeten beginnen met straffen of belonen om iemand iets te laten doen wat de ander wil, kan je nooit meer iets vanuit jezelf (leren) doen. Dan kunnen we onze wereld in mijn ogen gedag zeggen, want dan blijven we onze koppen in het zand steken, zoals ik veel mensen (soms niet bedoeld, of misschien onwetend) zie doen.

Hooggevoeligheid

Maar…  het kost mij zoveel energie, en mijn eigen hoge gevoeligheid zit me dan regelmatig in de weg. De afgelopen tijd heb ik al verschillende opdrachten moeten stoppen, en ben ik, vanwege deze ‘onrust’ ook al een paar keer weggestuurd, wat me toch ook erg veel pijn doet, hoewel ik het wel altijd snap vanuit het perspectief van de ander.

En nu?

Om die reden heb ik besloten dat mijn pad op dit moment meer in de ondersteuning van zelforganiserende teams en bedrijven ligt, dan het zijn van ‘meester’ in de groep. Ik blijf 1 of 2 dagen in de week wel als meester werken, maar zal mijn energie ook richten als BSO medewerker, waar ik inmiddels met veel plezier mee begonnen ben. En tevens ga ik als Agile – Srum -Kanban adviseur en begeleider in Scrum teams coachen en begeleiden. Daardoor zal ik ook weer buiten onderwijsland actief zijn. Maar wel MET alle ervaringen van de laatste 8 jaar als meester. En daar ben ik heel dankbaar voor! Naast het leren kennen van heel veel verschillende mensen heb ik ook mezelf nog beter leren kennen, waardoor ik anderen ook weer beter kan helpen.

Mijn paden

Of dit de weg is die blijvend is? Nee, natuurlijk niet. Inmiddels weet ik dat mijn weg er 1 is met veel verschillende paden. Van ieder pad geniet ik en van ieder pad neem ik de stukjes mee die bij mij passen. Dat heet leren, dat heet spelen, dat heet leven.

Nu eerst maar eens gaan slagen voor mijn Scrum Master examen. Ik ben druk aan het oefenen. Ik geloof niet in de praktijk van een diploma, maar met dat papiertje kan ik als Scrum Master aan de slag, dus soms heb je iets nodig om te laten zien dat je het (volgens het diploma) kan.

Dag van de Techniek

Afgelopen zaterdag was ik gevraagd om foto’s te maken bij de ‘Dag van de Techniek‘ in IJsselstein. Ik geniet elk jaar weer van de interesse van jong en oud om dingen te doen, te maken, te ontdekken en te onderzoeken. Gaaf om ook telkens weer het plezier bij de bedrijven te zien om andere hun vak te laten zien en te leren. In de volgende korte vlog zie je wat ik allemaal heb gezien. De foto’s heb ik inmiddels gepubliceerd via mijn fotografenpagina: https://artstel.nl/dag-van-de-techniek-2019/

Conferentie 2100

In de volgende vlog vertel niet alleen ik, maar vooral veel andere mensen over kindinclusie, over gelijkwaardige omgang tussen alle mensen en waarom het belangrijk is dat alle ‘volwassenen’  in gaan zien dat ook jonge mensen volwaardig mens zijn en niet minder mens, te klein, te dom, niet af, en ga zo maar door..

Het gaat erom dat we het allemaal normaal vinden dat we niet over, maar met elkaar beslissingen nemen.

Ik hoop dat je de film bekijkt en me laat weten hoe dit jou anders laat denken (of niet). Laat het me weten via TikTok, Facebook, Twitter, Insta (allemaal via account ‘Meester Arthur’), of mail me: mail@meesterarthur.nl.

Veel kijkplezier! Neem wel even de tijd, want ondanks het inkorten van de beelden duurt de vlog 42 minuten.. 😉

Downs and Ups

In de volgende vlog bespreek ik wat ik zoal heb gedaan de afgelopen drie weken. Naast de downs, natuurlijk ook de ups. Een gevoel van leegte en ‘alleen zijn’ overheerst soms in me, maar ik geniet ook van de prachtige momenten, zoals het wandelen met Kristel, het samen zijn met mijn gezin, en het fotograferen van allerlei dingen. Op- en/of aanmerkingen? Laat het me weten op mail@meesterarthur.nl

Kwetsbaarheid

Alweer meer dan een week geleden heb ik deze vlog gepubliceerd…  Daarna nog even geen nieuwe vlog gemaakt. Ik ben even op. De voorbereiding duurde 2 weken. Het maken ervan kostte me een dag en verschillende pogingen om het ‘perfect’ te maken (wat natuurlijk belachelijk is, zeker bij dit onderwerp, maar ook dit, of misschien wel juist dit, wil ik graag perfect doen. ook na het publiceren kostte dit me veel energie. Ik blijf het eng en spannend vinden om mezelf kwetsbaar op te stellen. Wie hakt mijn kop eraf? Wie gaat me cyber-pesten (zoals op YouTube en TikTok al verschillende keren is gebeurd, hoezo een kinder-netwerk..)? Hoe ga ik ermee om als dat gebeurt? Wat kan ik ertegen doen? Hoe voel ik me dan? Is dat het wel waard?

Op 11 April werd ik ‘op het matje geroepen’ door mezelf kwetsbaar op te stellen in een groep 8. Toen ontstond bij mij het idee om deze vlog te maken. Het (voor mij) moeilijke gesprek dat ik daarna wilde gaan voeren met deze directe, in mijn ogen niet empathische, leidinggevende, kan niet meer worden gevoerd, want een week na de vlog werkte de directeur daar ineens niet meer… Toch ook wel balen, want ik had er niet van kunnen slapen wat er was gebeurd en was goed voorbereid op het vervolggesprek, dat ik vanuit mezelf en wat dit ‘op het matje roepen’ met mij deed, wilde voeren.

In de vlog beschrijf ik ‘kwetsbaarheid’, wat ik daarvan vind en waarom ik denk dat het juist heel belangrijk is om een totaal mens te (mogen) zijn. Ook vertel ik hoe we soms worden afgestraft als we het dan eindelijk durven en hoe moeilijk ‘kwetsbaarheid’ dus is. Dat het geen zwakte is, maar juist iets wat moed vraagt en krachtig is! De reacties op mijn vlog zijn mager. Weinig likes en 1 opmerking. Daar doe ik het ook niet voor, maar het sterkt me ook niet in mijn zelfvertrouwen als bijna niemand reageert. Ik heb de ander ook nodig om mezelf te durven zijn met de onzekerheid die ook bij mij hoort. Wat trouwens niet betekent dat ik de hele dag complimenten wil krijgen hoor. Zeker niet! Maar ik wil wel graag erkend worden als mens en ik wil graag verbonden zijn. De onzekerheid kan dus toeslaan en wat ik dan al snel denk is: Waarom doe ik dit eigenlijk? Voor wie? Wie zit er nu op mij te wachten? Waarom zou ik online zoveel publiceren? Mensen vinden mij toch niet leuk. Ik ben toch nooit goed genoeg.

Herken je die vragen en die onzekerheid? Wil je er meer over weten? luister dan eens naar dit verhaal, ik hoop dat het je helpt doordat ik mezelf als voorbeeld gebruik en jij mogelijk dingen herkent bij jezelf.

Het is bijna zover: Workshop ‘Leraarschap vanuit je hart’

Nog maar een week en dan geef ik mijn workshop ‘Leraarschap vanuit je hart!’ Voor iedereen die meer vanuit vertrouwen met kinderen wil werken. Vandaag heb ik getest en het volgende filmpje gemaakt. Kom je ook? Zonder jullie kan ik het niet. Het gaat er mij in deze workshop namelijk juist om dat we samen, en dus van elkaar leren! Hopelijk tot de 11de!

 

Poster voor de workshop 'leraarschap vanuit je hart'