Meester Arthur

Leren vanuit vrijheid in verbondenheid!

Mijn paden

Leraar zijn

De laatste weken heb ik veel nagedacht over mijn leraar zijn. Zoals iedereen die mij kent weet, kies ik er altijd voor om te beginnen met vertrouwen. Maakt mij niet uit welke groep, of welke kinderen in de groep, of hoe iedereen met vooroordelen strooit, zoals ‘Oe, daś een pittig groepje’ (je zou er verdorie in zitten…  fijne start, met angst, in plaats van vertrouwen…). Veel kinderen hebben nog nooit geleerd hoe ze daarmee om kunnen gaan en dat geeft wel eens onrust. Dat zie ik, voel ik en ga ik telkens weer als gelijkwaardig mens mee om. Straf hoort daar dus niet bij, maar soms ontkom ik er niet aan in ons huidige systeem, waar iedereen het gewend is te straffen of te belonen. Ze weten gewoon niet hoe het anders kan, ook de kinderen niet. Ze zijn gewoon (nog) niet gewend om serieus behandeld te worden en gaan daardoor grenzen over van andere mensen als ze die ‘vrijheid’ wel krijgen. Vrijheid staat voor mij tussen haakjes, want jouw vrijheid stopt waar de vrijheid van de ander begint. Altijd! Anders hebben we vooral ‘onveiligheid’. Ik zeg ook nooit dat dit de makkelijke manier is. Ik denk zelfs dat eigen verantwoordelijkheid leren ‘nemen’ veel moeilijker is dan precies doen wat de baas (de juf, meester, de ouder, de buurman, etc..) jou zegt wat je moet doen. Maar als we alleen maar blijven doen wat de ander zegt houden we dus onze manier van zijn als mens in stand in dit huidige (wereldvernietigende), systeem. Om een nieuw systeem te kunnen creëren zullen we ook moeten leren dat we vanuit onszelf zo’n nieuw systeem mogen creëren, zonder afgestraft te worden. Zodra we moeten beginnen met straffen of belonen om iemand iets te laten doen wat de ander wil, kan je nooit meer iets vanuit jezelf (leren) doen. Dan kunnen we onze wereld in mijn ogen gedag zeggen, want dan blijven we onze koppen in het zand steken, zoals ik veel mensen (soms niet bedoeld, of misschien onwetend) zie doen.

Hooggevoeligheid

Maar…  het kost mij zoveel energie, en mijn eigen hoge gevoeligheid zit me dan regelmatig in de weg. De afgelopen tijd heb ik al verschillende opdrachten moeten stoppen, en ben ik, vanwege deze ‘onrust’ ook al een paar keer weggestuurd, wat me toch ook erg veel pijn doet, hoewel ik het wel altijd snap vanuit het perspectief van de ander.

En nu?

Om die reden heb ik besloten dat mijn pad op dit moment meer in de ondersteuning van zelforganiserende teams en bedrijven ligt, dan het zijn van ‘meester’ in de groep. Ik blijf 1 of 2 dagen in de week wel als meester werken, maar zal mijn energie ook richten als BSO medewerker, waar ik inmiddels met veel plezier mee begonnen ben. En tevens ga ik als Agile – Srum -Kanban adviseur en begeleider in Scrum teams coachen en begeleiden. Daardoor zal ik ook weer buiten onderwijsland actief zijn. Maar wel MET alle ervaringen van de laatste 8 jaar als meester. En daar ben ik heel dankbaar voor! Naast het leren kennen van heel veel verschillende mensen heb ik ook mezelf nog beter leren kennen, waardoor ik anderen ook weer beter kan helpen.

Mijn paden

Of dit de weg is die blijvend is? Nee, natuurlijk niet. Inmiddels weet ik dat mijn weg er 1 is met veel verschillende paden. Van ieder pad geniet ik en van ieder pad neem ik de stukjes mee die bij mij passen. Dat heet leren, dat heet spelen, dat heet leven.

Nu eerst maar eens gaan slagen voor mijn Scrum Master examen. Ik ben druk aan het oefenen. Ik geloof niet in de praktijk van een diploma, maar met dat papiertje kan ik als Scrum Master aan de slag, dus soms heb je iets nodig om te laten zien dat je het (volgens het diploma) kan.

Dag van de Techniek

Afgelopen zaterdag was ik gevraagd om foto’s te maken bij de ‘Dag van de Techniek‘ in IJsselstein. Ik geniet elk jaar weer van de interesse van jong en oud om dingen te doen, te maken, te ontdekken en te onderzoeken. Gaaf om ook telkens weer het plezier bij de bedrijven te zien om andere hun vak te laten zien en te leren. In de volgende korte vlog zie je wat ik allemaal heb gezien. De foto’s heb ik inmiddels gepubliceerd via mijn fotografenpagina: https://artstel.nl/dag-van-de-techniek-2019/

Conferentie 2100

In de volgende vlog vertel niet alleen ik, maar vooral veel andere mensen over kindinclusie, over gelijkwaardige omgang tussen alle mensen en waarom het belangrijk is dat alle ‘volwassenen’  in gaan zien dat ook jonge mensen volwaardig mens zijn en niet minder mens, te klein, te dom, niet af, en ga zo maar door..

Het gaat erom dat we het allemaal normaal vinden dat we niet over, maar met elkaar beslissingen nemen.

Ik hoop dat je de film bekijkt en me laat weten hoe dit jou anders laat denken (of niet). Laat het me weten via TikTok, Facebook, Twitter, Insta (allemaal via account ‘Meester Arthur’), of mail me: mail@meesterarthur.nl.

Veel kijkplezier! Neem wel even de tijd, want ondanks het inkorten van de beelden duurt de vlog 42 minuten.. 😉

Downs and Ups

In de volgende vlog bespreek ik wat ik zoal heb gedaan de afgelopen drie weken. Naast de downs, natuurlijk ook de ups. Een gevoel van leegte en ‘alleen zijn’ overheerst soms in me, maar ik geniet ook van de prachtige momenten, zoals het wandelen met Kristel, het samen zijn met mijn gezin, en het fotograferen van allerlei dingen. Op- en/of aanmerkingen? Laat het me weten op mail@meesterarthur.nl

Kwetsbaarheid

Alweer meer dan een week geleden heb ik deze vlog gepubliceerd…  Daarna nog even geen nieuwe vlog gemaakt. Ik ben even op. De voorbereiding duurde 2 weken. Het maken ervan kostte me een dag en verschillende pogingen om het ‘perfect’ te maken (wat natuurlijk belachelijk is, zeker bij dit onderwerp, maar ook dit, of misschien wel juist dit, wil ik graag perfect doen. ook na het publiceren kostte dit me veel energie. Ik blijf het eng en spannend vinden om mezelf kwetsbaar op te stellen. Wie hakt mijn kop eraf? Wie gaat me cyber-pesten (zoals op YouTube en TikTok al verschillende keren is gebeurd, hoezo een kinder-netwerk..)? Hoe ga ik ermee om als dat gebeurt? Wat kan ik ertegen doen? Hoe voel ik me dan? Is dat het wel waard?

Op 11 April werd ik ‘op het matje geroepen’ door mezelf kwetsbaar op te stellen in een groep 8. Toen ontstond bij mij het idee om deze vlog te maken. Het (voor mij) moeilijke gesprek dat ik daarna wilde gaan voeren met deze directe, in mijn ogen niet empathische, leidinggevende, kan niet meer worden gevoerd, want een week na de vlog werkte de directeur daar ineens niet meer… Toch ook wel balen, want ik had er niet van kunnen slapen wat er was gebeurd en was goed voorbereid op het vervolggesprek, dat ik vanuit mezelf en wat dit ‘op het matje roepen’ met mij deed, wilde voeren.

In de vlog beschrijf ik ‘kwetsbaarheid’, wat ik daarvan vind en waarom ik denk dat het juist heel belangrijk is om een totaal mens te (mogen) zijn. Ook vertel ik hoe we soms worden afgestraft als we het dan eindelijk durven en hoe moeilijk ‘kwetsbaarheid’ dus is. Dat het geen zwakte is, maar juist iets wat moed vraagt en krachtig is! De reacties op mijn vlog zijn mager. Weinig likes en 1 opmerking. Daar doe ik het ook niet voor, maar het sterkt me ook niet in mijn zelfvertrouwen als bijna niemand reageert. Ik heb de ander ook nodig om mezelf te durven zijn met de onzekerheid die ook bij mij hoort. Wat trouwens niet betekent dat ik de hele dag complimenten wil krijgen hoor. Zeker niet! Maar ik wil wel graag erkend worden als mens en ik wil graag verbonden zijn. De onzekerheid kan dus toeslaan en wat ik dan al snel denk is: Waarom doe ik dit eigenlijk? Voor wie? Wie zit er nu op mij te wachten? Waarom zou ik online zoveel publiceren? Mensen vinden mij toch niet leuk. Ik ben toch nooit goed genoeg.

Herken je die vragen en die onzekerheid? Wil je er meer over weten? luister dan eens naar dit verhaal, ik hoop dat het je helpt doordat ik mezelf als voorbeeld gebruik en jij mogelijk dingen herkent bij jezelf.

Het is bijna zover: Workshop ‘Leraarschap vanuit je hart’

Nog maar een week en dan geef ik mijn workshop ‘Leraarschap vanuit je hart!’ Voor iedereen die meer vanuit vertrouwen met kinderen wil werken. Vandaag heb ik getest en het volgende filmpje gemaakt. Kom je ook? Zonder jullie kan ik het niet. Het gaat er mij in deze workshop namelijk juist om dat we samen, en dus van elkaar leren! Hopelijk tot de 11de!

 

Poster voor de workshop 'leraarschap vanuit je hart'

 

 

Vlog week 13. Motivatie = Jouw eigen interesse mogen volgen!

Mijn vlog deze week gaat over motivatie, mijn stoppen in Amsterdam, mijn liefste en natuurlijk over mezelf en over jou en hoe jij jezelf kan zijn!

Vlog week 8 2019: Keuzes, Labels en mijn workshop.

In de volgende vlog vertel ik over keuzes, labels op school en mijn workshop ‘Leraarschap vanuit je hart’. Ben je het wel of niet met me eens? Da’s natuurlijk allebei oké! Laat het me weten en ga de dialoog aan.

Leraarschap vanuit je hart!

Logo Leraarschap vanuit je hart

Al een tijd ben ik bezig om een workshop te ontwikkelen om collega’s te helpen meer vanuit hun hart te laten werken. De website staat er inmiddels, en de inhoud krijgt ook al aardig vorm, vandaar dat ik heb besloten maar eens te gaan starten! Wat gek toch, dat je, ook na al die presentatie ervaring die ik heb opgedaan bij de bank, tijdens de PABO en tijdens de laatste 4 jaar in het onderwijs, je dan toch het gevoel hebt: ‘Help, daar ben ik nog niet goed genoeg voor’. Die twijfel en dat stemmetje wat zegt dat je nog niet goed genoeg bent heeft natuurlijk te maken met mijn perfectionisme, terwijl ik tegelijk ook wel weet dat niets zeker is, en dat dat ook gewoon het leven is.. En mooi is als je het durft te omarmen! ♥

Vandaar mijn besluit om het gewoon te gaan doen! Vanuit de praktijk kan ik dan altijd weer zaken aanpassen en bijwerken, of actualiseren. En ik heb er ontzettend veel zin in!

Dus, lijkt het je leuk om een inspiratievolle en gezellige avond te hebben met collega’s? Ga dan snel kijken op de website:

https://www.leraarschapvanuitjehart.nl 

En schrijf je in!

Vrolijk kijkende kinderen uit groep 6

Verhaal: Schuldig

Een tijdje geleden merkte ik dat ik behoefte had om minder met schermpjes bezig te zijn. Bijna al mijn hobby’s gaan tegenwoordig met schermen, en mijn schermtijd per dag liep weer aardig op..  dus besloot ik in een schrift, wat ik met Sinterklaas had gekregen, dat ik weer eens met pen zou gaan schrijven. Ik ben begonnen met dit verhaal. Ik heb het echt meegemaakt als kind en ben benieuwd of het een beetje overkomt zoals ik het heb beleefd. Ik zal meer verhalen uit de bundel voor gaan lezen, maar ik ben ook nog bezig met de oefenen-beweeg filmpjes en ik heb nog veel meer leuke projecten waar ik mee bezig ben…  dus nog even geduld svp. 🙂 Ik hoop dat je dit verhaal leuk vindt. Feedback is welkom.