Leren vanuit vrijheid in verbondenheid!

Mijn paden

Leraar zijn

De laatste weken heb ik veel nagedacht over mijn leraar zijn. Zoals iedereen die mij kent weet, kies ik er altijd voor om te beginnen met vertrouwen. Maakt mij niet uit welke groep, of welke kinderen in de groep, of hoe iedereen met vooroordelen strooit, zoals ‘Oe, daś een pittig groepje’ (je zou er verdorie in zitten…  fijne start, met angst, in plaats van vertrouwen…). Veel kinderen hebben nog nooit geleerd hoe ze daarmee om kunnen gaan en dat geeft wel eens onrust. Dat zie ik, voel ik en ga ik telkens weer als gelijkwaardig mens mee om. Straf hoort daar dus niet bij, maar soms ontkom ik er niet aan in ons huidige systeem, waar iedereen het gewend is te straffen of te belonen. Ze weten gewoon niet hoe het anders kan, ook de kinderen niet. Ze zijn gewoon (nog) niet gewend om serieus behandeld te worden en gaan daardoor grenzen over van andere mensen als ze die ‘vrijheid’ wel krijgen. Vrijheid staat voor mij tussen haakjes, want jouw vrijheid stopt waar de vrijheid van de ander begint. Altijd! Anders hebben we vooral ‘onveiligheid’. Ik zeg ook nooit dat dit de makkelijke manier is. Ik denk zelfs dat eigen verantwoordelijkheid leren ‘nemen’ veel moeilijker is dan precies doen wat de baas (de juf, meester, de ouder, de buurman, etc..) jou zegt wat je moet doen. Maar als we alleen maar blijven doen wat de ander zegt houden we dus onze manier van zijn als mens in stand in dit huidige (wereldvernietigende), systeem. Om een nieuw systeem te kunnen creëren zullen we ook moeten leren dat we vanuit onszelf zo’n nieuw systeem mogen creëren, zonder afgestraft te worden. Zodra we moeten beginnen met straffen of belonen om iemand iets te laten doen wat de ander wil, kan je nooit meer iets vanuit jezelf (leren) doen. Dan kunnen we onze wereld in mijn ogen gedag zeggen, want dan blijven we onze koppen in het zand steken, zoals ik veel mensen (soms niet bedoeld, of misschien onwetend) zie doen.

Hooggevoeligheid

Maar…  het kost mij zoveel energie, en mijn eigen hoge gevoeligheid zit me dan regelmatig in de weg. De afgelopen tijd heb ik al verschillende opdrachten moeten stoppen, en ben ik, vanwege deze ‘onrust’ ook al een paar keer weggestuurd, wat me toch ook erg veel pijn doet, hoewel ik het wel altijd snap vanuit het perspectief van de ander.

En nu?

Om die reden heb ik besloten dat mijn pad op dit moment meer in de ondersteuning van zelforganiserende teams en bedrijven ligt, dan het zijn van ‘meester’ in de groep. Ik blijf 1 of 2 dagen in de week wel als meester werken, maar zal mijn energie ook richten als BSO medewerker, waar ik inmiddels met veel plezier mee begonnen ben. En tevens ga ik als Agile – Srum -Kanban adviseur en begeleider in Scrum teams coachen en begeleiden. Daardoor zal ik ook weer buiten onderwijsland actief zijn. Maar wel MET alle ervaringen van de laatste 8 jaar als meester. En daar ben ik heel dankbaar voor! Naast het leren kennen van heel veel verschillende mensen heb ik ook mezelf nog beter leren kennen, waardoor ik anderen ook weer beter kan helpen.

Mijn paden

Of dit de weg is die blijvend is? Nee, natuurlijk niet. Inmiddels weet ik dat mijn weg er 1 is met veel verschillende paden. Van ieder pad geniet ik en van ieder pad neem ik de stukjes mee die bij mij passen. Dat heet leren, dat heet spelen, dat heet leven.

Nu eerst maar eens gaan slagen voor mijn Scrum Master examen. Ik ben druk aan het oefenen. Ik geloof niet in de praktijk van een diploma, maar met dat papiertje kan ik als Scrum Master aan de slag, dus soms heb je iets nodig om te laten zien dat je het (volgens het diploma) kan.